McDonalds Super-Size

Vorige week was ik voor het eerst in maanden weer 's in McDonalds (ja, echt!) om een snelle hap te nuttigen voor dat ik les ging geven bij CMM. Ik keek naar het bord en zag een Big Mac Menu voor €4,95 staan in grote letters. Daarnaast stond klein de optie: "Grote friet en Grote Fris €0,50", maar dat wilde ik niet, dus bestelde ik gewoon een Big Mac Menu. De jongen achter de kassa, met het naambordje 'Wesley', bracht mij €5,45 in rekening.

"Het is toch €4,95?" vroeg ik.
"Nee, u heeft het grote Big Mac Menu - die is €5,45. Begrijpt u mij?"
"Ik wil niet de grote, die heb ik niet besteld".
"U heeft een Big Mac Menu - die is €5,45. Begrijpt u wat ik zeg?"

Ik keek hem verward aan. De verwarring had echter voornamelijk te maken met zijn toon die klonk alsof hij met een halve randdebiel te maken had.

"Ik heb geen grote Big Mac Menu besteld maar een gewone."
"Dat heeft u niet gezegd. U moet het zeggen als u de medium wilt, anders slaan we automatisch de grote aan."
Ik keek weer naar het bord: "Dat is toch niet logisch? Er staat met koeienletters €4,95"
"U heeft niet aangegeven het medium menu te willen. Begrijpt u mij?"

Heel even dacht ik dat hij mij misschien in een geheimtaal van dubbelzinnigheid iets veel groters probeerde duidelijk te maken, maar nee, hij dacht toch echt dat ik zwakbegaafd was. Ik vroeg naar de manager en keek op mijn horloge. De tijd drong maar deze 50 cent principe kwestie kon ik niet zo maar laten. De manager heette Cherie en keek verveeld. Ze glimlachte echter beleefd naar me en legde vervolgens langzaam en duidelijk uit dat ze opdracht hadden gekregen van hoger management om altijd grote menu's aan te slaan behalve als een klant specifiek vroeg om een medium menu. Ik keek omhoog. Het woord 'medium' stond niet eens op het bord.

"Maar dat is toch niet logisch?" vroeg ik.
Cherie keek mij nu enigzins verward aan, "We slaan de grote menu's automatisch aan".
"Ja, maar dat is toch niet logisch?" opperde ik weer.
"Wij moeten dat doen."
"Ja maar... ach, laat ook maar".

Het kon Cherie niets schelen of het logisch was of niet. Nadenken was geen onderdeel van haar functiebeschrijving, laat staan van die van Wesley. Ik was de randdebiel omdat ik het niet begreep. Wesley ging mijn bestelling verder afhandelen.

"Wil je er nog iets lekkers bij?" vroeg hij?
"Iets wat?"
"Wil je er nog iets lekkers bij?"
"Oh, nee dank je.. ik heb al..."
"Nee,wil je er nog iets LEKKERS bij?"

Oh god, hier gaan we weer... de dubbelzinnige geheimtaal van Wesley. Wat bedoelde hij in godsnaam? Heel even dacht ik dat hij zichzelf bedoelde... een Wesley toetje toe. Ik keek voor de zoveelste keer perplex tot hij ongeduldig zuchtte en een fish filet uit het schap pakte om stiekem aan mijn Grote Big Mac Menu toe te voegen zonder dat Cherie het kon zien.
"Iets lekkers" knipoogde hij.
"Oh, okee, dankje" mompelde ik terug. Ik lust geen fish filet.

Inmiddels weet ik niet wat ik erger vind: het onlogische, misleidende beleid van McDonalds met betrekking tot ongevraagd super-sizen van menu's of het feit dat ik me in jaren niet zo dom heb gevoeld als in de McDonald's op de Dappermarkt.